Christen zijn

Op een mooie pinksterdag…

De wereld is het zat. Al dat geweld. We willen dat het stopt. We willen weer zonder zorgen hand in hand kuieren met onze dochter in de zon. Madeliefjes plukken, eendjes voeren en alleen nog maar boos worden omdat onze kleding nat wordt of onze handen vuil. We zijn moe van het kwaad in de wereld. En we zijn bang. Ook al roepen we heel hard dat we de angst niet over ons leven laten regeren.

Onlangs was het Pinksteren. Mijn vrouw en ik begonnen die dag traditiegetrouw met het lezen van Handelingen 2. Dit jaar kwam een hele bekende tekst ineens bij mij binnen als een ‘bom’.
“En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd, waren zij allen eensgezind bijeen”

Nu, ca. 2000 jaar na de eerste Pinksterdag, is een groot deel van de wereld ook eendrachtig bijeen. Wereldwijd zijn we samen één in onze verbazing omdat Trump de economie van één land boven het welzijn van onze aarde stelt. Uit vele landen klinken klanken van verbijstering en eendracht. We zoeken elkaar op en proberen samen op te trekken in een onzekere tijd.

In Europa kwamen we massaal bij elkaar om onder leiding van Ariana Grande en Justin Bieber tegen elkaar te zeggen dat het kwaad niet mag overwinnen. Terwijl we bezorgd om ons heen keken en familieleden bezorgd thuis afwachtte of het allemaal goed zou gaan tijdens dat benefietconcert riepen we eensgezind in het Old Trafford Cricket Ground stadion in Manchester dat we niet zullen toegeven aan de angst. Op deze wijze probeerden we uiting te geven aan ons gevoel van onmacht en wilden wij “de vijand’ laten merken dat wij samen sterk staan en opkomen voor het goede.

En in Bunschoten zochten we samen naar Savannah, die vermist was. Tegen hoop en wanhoop in deelden we Facebook berichten om met elkaar te zoeken. En het verdriet was enorm en intens toen hoop vervloog en de ergste nachtmerrie waarheid werd.

Rondom Pinksteren 2017 staan mensen uit Egypte, Libië en Azië samen op tegen geweld. Vredelievende Joden en Arabieren ageren schouder aan schouder tegen terrorisme. We willen dat het stopt. De mensheid is het zat. Genoeg is genoeg. Terrorisme, duivels kwaad, moord en vernietiging van onze aarde. Het moet stoppen. En wel direct. Het is duidelijk zichtbaar dat mensen uit vele landen. Mensen met verschillende achtergronden. Mensen die het echt niet over alles eens zijn, juist door deze vreselijke gebeurtenissen dichter naar elkaar lijken te groeien. Daarom zoeken we elkaar op. We helpen elkaar waar dit kan. Samen zingen we ons er door heen en wereldleiders zien ‘ the big picture’ weer helder. Het kwaad bereikt het tegenovergestelde. De wereld lijkt te verbroederen.

En dat is mooi. Heel mooi.

Er is dus nog hoop. Hoop voor de mensheid, hoop voor de aarde, hoop op een betere toekomst.

De vraag die in mijn hoofd gepland was tijdens het drinken van mijn kopje koffie op de eerste Pinksterdag in 2017 laat mij echter niet los. Hoe mooi zou het zijn als wij als mensheid nog een stapje dieper in het samen zoeken, samen zingen, samen optrekken zouden gaan. Hoe geweldig verbroederend zou het zijn als we met elkaar realiseren dat deze enorme bende in de wereld onze eigen schuld is. En dat de eensgezindheid van de eerste Pinksterdag toen niet voortkwam uit de daden van ‘ het kwaad’ , maar het gevolg waren van de liefdesdaad van ‘ het goede’ .

Wat als de mensheid zou erkennen dat God in Zijn onbegrijpelijke liefde een weg heeft gecreëerd waardoor het eeuwig vrede kan zijn in onze harten. Wat zou dan het elkaar opzoeken een diepere inhoud krijgen. Het goede nieuws is dat dit ook kan! De Schepper van de mensheid heeft een weg gecreëerd met alleen maar de bedoeling om de mensheid weer gelukkig te maken. Hij kent ons en weet dat het kwaad niet alleen in anderen zit, maar helaas in ieder van ons schuilt. En toch creëerde Hij een uitweg.

Op die mooie eerste Pinksterdag waren mensen uit heel de wereld bij elkaar en ze hoorden dezelfde boodschap. De boodschap van bekering en vergeving van zonde. En zij die deze boodschap met vreugde aannamen, werden gedoopt (handelingen 2: 41). Ja op die mooie eerste Pinksterdag waren toen ook duizenden mensen bij elkaar. Zij gingen ook naar huis met een boodschap. Een boodschap waar ze mee verder konden. Een boodschap die moed gaf voor de toekomst. Een krachtige boodschap van liefde.

En terwijl ik mijn kopje koffie op het aanrecht zette realiseerde ik het mij ineens. Dankzij Pinksteren, dankzij de uitstorting van de Heilige Geest, is er hoop voor de mensheid. Elke dag mogen we het nog horen. Bekeer u, en leef! Die boodschap is niet hypocriet. Het is ook geen flauwekul. Het is de realiteit van dit bestaan. Er is een oplossing voor alle ellende in ons leven. En die is gratis te verkrijgen. Als we vertrouwen op die oplossing, zullen we ooit lopen in de zon. En dan zal het nooit meer donker worden. Dan is het smeken en het preken voorbij.

Iedereen die zijn of haar heil gevonden heeft bij de Zaligmaker van mensen, die heeft uiteindelijk de rust gevonden. Wat een geweldig mooie Pinksterdag kan het worden ‘vandaag’. Als we besluiten de door mensen gecreëerde ellende de rug toe te keren en te vluchten naar Hem die vol liefde voor ons aan het bidden is en het ons toeroept. Zoekt den Heere, en leef! (Amos 5).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.