Ontmoetingen

De Beer en de Hollanders

De Canadese Beer en de geschrokken Hollanders

Sommige mensen vinden mij net een Japanner. Ff snel ergens heen om in 10 minuten een wereldwonder te bekijken en vast te leggen op de foto. Dat was ook vandaag het idee. We zijn in Canada om flink wat klanten te bezoeken en dus is door de weeks weinig tijd voor ontspanning. Maar goed, 1,5 uur van Banff zijn en niet even naar de bergen gaan is natuurlijk geen optie. Dus na een succesvolle vergadering zijn we aan het einde van de middag achter de vreselijk sloom rijdende Canadezen via Highway 1 naar Banff gereden. Daar aangekomen vroegen we tijdens een pitstop aan een “local” waar we de meeste kans hadden om beren te zien. Want we gaan natuurlijk niet voor eekhoorntjes, berggeiten of bergruggen. Nee, wij willen beren zien. En het liefste binnen max. 1 uur na nu. De tip kwam en conform instructie namen wij de “B-weg” richting Lake Louise.

“We willen beren zien, en het liefste nu direct!”

En ja hoor, na nog geen vijf minuten rijden op de Vermilion lake road zagen we al een paar auto’s stil staan langs de weg. Zouden we dan echt zoveel mazzel hebben. We keken elkaar hoopvol aan, knepen in elkaars hand en parkeerden naast de drie andere auto’s. Niemand van de andere auto’s was uitgestapt en dat zagen we als een goed teken. Uitstappen doe je niet als er beren in de buurt zijn. Helaas konden we niets vragen aan de andere ‘Beertouristen’ want toen wij aankwamen gingen zij net weg.

Auto in de “P” stand en turen maar. Naar links, naar rechts. Waar zou Bruine Beer zich toch bevinden. En ja hoor, na een paar minuten zag Ina iets bewegen in de verte. Daar was ‘ie. Onze enige echte Canadese touristenbeer. Hij lag lekker in het struikgewas en draaide af en toe zijn indrukwekkende kop om. Ina en ik waren intens gelukkig. Wauw. High Five. Beren gezien. Alleen terwijl Ina met het raampje open probeerde met mijn telefoon (zij zat aan de ‘goede’ kant) foto’s te maken veranderde de opgewekte sfeer in behoorlijke paniekerige toestanden. Want ineens hoorde we een enorme herrie. En in minder dan een minuut gebeurde er van alles om ons heen.

Allereerst bleken het twee beren te zijn. Ten tweede leken ze niet ‘happy’ maar kwam er een enorm in onze beleving negatief geluid uit hun kelen. Vervolgens stonden ze op en begonnen met een enorm tempo (werkelijk waar, enorm) te rennen. En wel…..richting onze auto! Ze sprongen in het kronkelende bergriviertje wat tussen hen en ons zat en waren werkelijk waar binnen no-time bij de auto.

Na een paar seconden verbijstering kwamen we chaotisch in actie. Raam dicht, raam dicht, raam dicht, riep ik. Ze komen op ons af, ze komen op ons af, ze komen op ons af! Reageerde Ina. En zo goed als zo kwaad als we konden deden we het raam dicht en keken met grote ogen naar twee enorm grote, kletsnatte beren die uit het stuikgewas tevoorschijn kwamen en op minder dan twee meter van ons af stonden.

De beren keken naar ons en wij keken naar hen. En toen gebeurde er niks. De beren wandelden naar rechts en liepen bij ons vandaan. Toch leek het net of één van de beren met een brede beren glimlach bij ons vandaan liep. Net alsof hij dacht….zo….die komen voorlopig niet meer terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.