Ontmoetingen

De droom van Mr. Wang over ouderenzorg in China…

Raar genoeg hebben we er allemaal last van denk ik. Het in ‘hokjes’ stoppen van groepen mensen. Amerikanen denken dat alle Europeanen de hele dag onder een boom, met opa, pizza zitten te eten, volgens Europeanen zijn alle Amerikanen superdik en rollen ze uit enorme pick-up trucks en heel de wereld denkt dat je op moet passen wat je tegen een Chinees zegt, want voor je het weet kopieert ‘ie het.

Voor mijn werk reis ik momenteel veel. En naast, met veel plezier, omzet genereren voor het bedrijf dat mij ingehuurd heeft, kom ik ook veel mensen tegen. Tijdens die ontmoetingen valt het mij keer op keer op dat de wereld vol zit met prachtige, liefdevolle, wijze, schepselen. Of ze nu in het Midden Oosten wonen of in Londen, of ze nu in Nairobi proberen te overleven of in Amsterdam op de fiets onderweg zijn naar een cafeetje. Overal zijn mensen met idealen en dromen. Overal op deze aardbol zie je mensen die om iemand anders geven, bezorgd zijn om hun familie, of op zoek zijn naar nieuwe uitdagingen.

Zo ook gisteren in een buitenwijk van Beijing. Om 6:15 in de ochtend, na een nachtvlucht van 9 uur vanuit Amsterdam, waren we aangekomen in deze stad met meer dan 20 miljoen inwoners. Na de gebruikelijke toestand om een land in te komen hadden we 3 uur geslapen in het hotel en waren we opgehaald om een fabriek te bezoeken die ruim een uur rijden bij het hotel vandaan gevestigd was. Half wegdommelend achter in de auto zagen we het dagelijkse leven van Beijing aan ons voorbij trekken. Mensen op overvol geladen bakfietsen, wandelende mannen en vrouwen met mondkapjes voor vanwege de smog en overal auto’s. Heel erg veel auto’s. Auto’s die bijna constant in de file stonden, toeterend probeerden vooruit te komen en zich van verkeersregels bijzonder weinig aantrokken.

 

Als tijdelijk onderdeel van deze maatschappij verplaatsen wij ons in de drukte richting de fabriek van meneer en mevrouw Wang. Hier bespraken we een mogelijke oplossing voor een zakelijk vraagstuk, maar het zakelijke deel is niet waarom ik dit verhaal aan het typen ben. Na afloop van de vergadering en rondleiding door de fabriek wilde ik mijn prezi bedrijfspresentatie tonen. Alleen…..het internet werkte niet. De gastheer en vrouw vonden dat heel vervelend en drongen er op aan dat we mee gingen naar hun huis om daar dan op de laptop de presentatie alsnog te geven.

En zo reden we 20 minuten later door een hek, ergens in Beijing, het privé terrein van deze prachtige mensen op. Het eerste wat opviel was dat er een enorme parkeerplaats was, waar bijna geen auto’s stonden. Verder zagen we zo op het eerste oog meer dan 10 lage gebouwen. Het leken wel kleine rijtjeshuizen.

We liepen, stiekem rondkijkend, achter de gastheer aan en gingen door een deur en kwamen in een soort serre-achtige binnenplaats. Dit bleek de huiskamer te zijn. We gingen zitten, kregen groene thee en een warme kop soep met knoppen van de lotusbloem en drie uur in het vocht getrokken funghi of zoiets…

Tijdens de ‘social talk’ kwamen we erachter dat de dochter van het echtpaar in Amerika werkte als advocaat en de vraag drong zich toch bij ons op of zij dan echt samen de enige bewoners waren van dit, toch wel grote, complex. In plaats van rechtstreeks te antwoorden op deze vraag, vroeg mr. Wang Wu of we een rondleiding wilden. Nou dat was niet tegen dovenmansoren gezegd.

De theekop werd snel leeggedronken en we liepen vol verwachting achter de gastheer aan.
Er bleken nog meer woningcomplexen te zijn. En ook een tuinderij met plastiek kas en een aantal dieren, waaronder vriendelijke, doch enorm stinkende varkens.

Uiteindelijk, via allerlei beleefde omwegen, kon ik het gesprek toch terug brengen naar de vraag; Mr. Wu, waarom staan al die gebouwen hier leeg? En daar kwam dan de lang verwachte verklaring. Mr Wang Wu vertelde dat hij en zijn vrouw een droom hebben. In onze cultuur, zo zei hij, hebben oudere mensen het niet zo breed. Ze zijn op familie aangewezen voor zorg en basis zaken als voedsel en onderdak. Niet iedereen kan voor ouderen zorgen en daarom willen mijn vrouw en ik hier een soort ouderen dorp creëren. Zo krijgen de ouderen elk een klein huisje met mooie tuinen, kunnen ze zelf wat groente verbouwen en hier ‘in peace’ leven. De overheid financiert iets dergelijks niet, dus doen we het zelf, en dat gaat stapje voor stapje vooruit.
Wow…..dacht ik….wow!

Opnieuw trof het mij enorm dat weer ergens op deze aardbol, gewoon tussen al het normale (over)leven in, mensen proberen goed te doen voor anderen. Hier, ver weg van ons geciviliseerde Nederland zijn mensen vanuit hun hart bezig om anderen te helpen. In een tijd waarin mij soms het gevoel bekruipt dat de hele wereld aan het instorten is en dat overal geweld de kop op steekt, discussies steeds feller worden en het wel lijkt of verdraagzaamheid uit het woordenboek geschrapt kan worden, sta ik hier oog in oog met meneer Wang, die samen met zijn vrouw voor ouderen wil zorgen in een buitenwijk van Beijing. Geweldig toch! Er is nog zoveel goeds te vinden op de wereld, als we er maar oog voor hebben. Waar focussen we op? Op het negatieve dat ons overkomt of op de positieve pareltjes die we vinden?

Na meneer Wang Wu een Delfts blauw klompje met chocolade gegeven te hebben namen we afscheid van elkaar. Voor vertrek naar de auto kwam mevrouw Wu nog aanlopen met als cadeau voor ons twee opgerolde doeken met Chinese tekens. Uiteraard wilde we weten wat er op stond. Het bleek een deel te zijn van een chinees verhaal en betekende ongeveer het volgende: “Hoe ver we ook bij elkaar vandaan zijn, we blijven vrienden. En ook al zijn we van elkaar gescheiden, we delen dezelfde maan, waar we naar kunnen kijken, om ons verbonden te voelen” 

Met nieuwe indrukken en in het hart gebrande herinneringen reden we het terrein af. De reis gaat verder, meer zaken moeten worden afgewikkeld deze week. Deze ontmoeting krijgt echter een plekje naast die ontmoeting met de dadelverkoper in Oman en de gesluierde vrouw in Saudi Arabië vorige maand. Ontmoetingen met een gouden randje omdat ze, bij mij in ieder geval, het vertrouwen in de mensheid een positieve impuls geven. Omdat overal ter wereld mensen hopen op een betere wereld. En dat soort impulsen zijn nodig om niet te verdrinken in de negatieve spiraal van (vrachtwagen) geweld, onverdraagzaamheid en (religieuze) starheid.

Een uitspraak van Martin Luther King jr.blijft in mijn hoofd rondzingen in de auto richting het hotel: “Darkness cannot drive out darkness; only light can do that. Hate cannot drive out hate; only love can do that” Een betere samenleving begint echt bij onszelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.