Om over na te denken...

Khair Ul B G Bashar

Mag ik u voorstellen aan Khair Ul B G Bashar.

Khair is getrouwd en hij heeft drie kinderen. Hij was vandaag de taxichauffeur die mij vanaf het hotel naar het vliegveld in Qatar bracht. Op de één of andere manier raak ik altijd in gesprek met mensen die ik tegenkom en ik was al langere tijd benieuwd hoe het leven er uit ziet voor taxichauffeurs in deze warme landen (het is als ik dit schrijf buiten meer dan 40 graden).

De feiten zijn als volgt: Taxichauffeurs in Qatar, Dubai en Oman moeten 2 jaar lang, 7 dagen in de week, 12 uur per dag werken. Er zijn maar enkele taxibedrijven en die werken in al deze landen op dezelfde manier. Chauffeurs kunnen indien nodig binnen 3 dagen in een ander land geplaatst worden als dit de werkgever beter uitkomt. Vrije dagen zijn niet toegestaan. Na die twee jaar moeten ze twee maanden vrij nemen om bij te komen, maar wel op eigen kosten. Als een chauffeur twee maanden zijn omzet niet haalt wordt hij ontslagen. Hij krijgt geen basissalaris, maar alleen provisie. Hij moet minimaal 350 RIAD per dag omzetten. (gemiddeld ritje is 10-15 Riad) en als hij dat haalt, dan krijgt hij 3500 RIAD als salaris. (ca. 1000 euro). Maakt hij schade aan zijn auto moet hij 1000 RIAD betalen. Wil hij op vakantie, dan kan dit alleen als hij ontslag neemt. Bij sterfgevallen mag hij 3 dagen (onbetaald) heen en weer naar huis, in het geval van Khair is dit Pakistan. Soms wil de baas een regeling treffen, maar dan moet hij deze uren later inhalen. Heel concreet, dan moet hij dus 24 uur shiften draaien!! (ja, ik heb drie keer gevraagd of dit echt wel is wat hij zei). In die gevallen slapen ze tussen de ritten door in de auto totdat er weer een nieuwe klant komt.

Op mijn vraag hoe vaak hij zijn vrouw en kinderen ziet, keek hij mij verdrietig aan en zei; “Sir, één keer per twee jaar, want zij wonen in Pakistan.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.