Om over na te denken...

Vrouwen mogen ‘shoppen’ en verder niets!

De bewustwording begon, achteraf bekeken, nog voordat ik in Djedda door de douane was. Uit het vliegtuig gekomen stapte ik in de bus die ons naar de terminal zou brengen. Naast mij plofte een gefrustreerde vrouw in Abaja neer (lokale naam voor burka). Ik had haar net bij het vliegtuig nog gezien. De vrouw liet een diepe zucht horen en ik kon het niet laten om te vragen; ‘Not happy to be back home?’ ‘Not at all’, gaf ze als reactie. Ik haat mijn land, je mag hier als vrouw niks!

In de korte tijd die ik na dit gesprek in Saudi Arabië doorbracht kwam ik erachter dat de vrouw letterlijk gelijk had. Vrouwen mogen bijna niets in dit land. Ze mogen niet sporten in het openbaar of zwemmen in een hotel. Ze mogen niet alleen naar een restaurant. Ze mogen niet studeren zonder toestemming van een man (broer, echtgenoot, soms zoon), ze mogen niet autorijden en als een vrouw op straat loopt met een man (bijvoorbeeld omdat ze verliefd zijn) maar niet aan kunnen tonen dat ze getrouwd zijn kan de vrouw gearresteerd worden (je leest het goed, alleen de vrouw); als een vrouw zonder toestemming op de telefoon van een man kijkt kan ze 200 stokslagen krijgen. En om er nog één zeer trieste te noemen tot slot: als je als vrouw mishandeld wordt door je man kun je daar alleen aangifte van doen als je man hier toestemming voor geeft……

Zou het nu echt zo erg zijn dacht ik eerst nog, maar in het hotel viel het mij s’ avonds op dat op het terras alleen mannen zaten. Ik vroeg waarom dit was en kreeg als reactie dat de vrouwen op de hotelkamer moesten blijven. Als ze tussen de mannen zouden zitten kon dat wel eens lijden tot oneerbare situaties.

Ik bedacht mij dat de vrouwen zich toch vreselijk moesten vervelen als ze eigenlijk alleen maar de hele dag binnen in huis moesten blijven en vroeg aan een taxichauffeur wat ze dan eigenlijk wel mogen doen. ‘They can go shopping!’, zei de slecht Engels sprekende man met zijn gebedskleedje op het middenconsole. ‘Voor voedsel maar ook voor de gezelligheid’, voegde hij er nog om begrip vragend aan toe.

En ja hoor, bij een winkelcentrum aangekomen zaten en liepen ze daar. Honderden vrouwen. Vrouwen die ik op straat bijna niet tegenkwam, in het hotel niet zag en al helemaal niet achter het stuur van een auto. Hier liepen ze! Fier en zelfverzekerd. Dit was hun terrein. In groepjes wandelend, genietend van etalages en elkaar. Bijna allemaal in Abaja. De ene met het hele gezicht zichtbaar; bij een ander alleen de ogen. In mijn onwetendheid maakt ik nog een grote fout door bij een warenhuis aan een vrouw te vragen of ze ook overhemden verkochten. Direct kwamen er drie mannen op mij af die mij weghaalden bij de vrouw en verontwaardigd aangaven dat het niet de bedoeling is dat een man een vrouw aanspreekt. Op de terugweg begreep ik van de taxi chauffeur dat ik wellicht de vrouw in de problemen had gebracht want overal hangen camera’s die in de gaten houden of de vrouwen zich wel ‘gedragen’.

Ik moet hier aan denken terwijl ik in het vliegtuig onderweg naar Dubai zit vol met Mekkagangers die terug keren naar huis (Djedda ligt 1 uur rijden van Mek”ka). Ook in het vliegtuig zitten veel vrouwen in Abaja. Alleen net gingen velen van hen één voor één met Abaja naar het toilet en kwamen in moderne kleding weer naar buiten. Ineens drong het tot mij door dat de vrouw uit de bus op de heenweg niet alleen in de bus naast mij zat, maar ook in het vliegtuig aan de andere kant van het gangpad had gezeten. Zonder Abaja. Een prachtige, vrolijke, moderne vrouw. Ook zij had zich om moeten kleden voor aankomst in Saudi Arabie. Schijnbaar zijn er dus toch veel vrouwen die de Abaja/Burka alleen maar dragen omdat het ‘moet’.

“Gevangen onder een zwarte mantel”

Gevangen onder een zwarte mantel in je eigen land. Niet een paar dagen omdat je tijdens je bezoek de regels van een land wilt respecteren, maar altijd! Elke dag! Kijk, als iemand bepaalde kleding draagt omdat hij/zij dat zelf wil, krijgt die persoon van mij alle begrip. Maar hoe moet dat voelen als je jezelf constant moet verbergen en tegen je zin in alleen het huishouden mag doen. Hoe moet het voelen als je dankbaar moet zijn omdat je toch mag ‘shoppen’ in een winkelcentrum. Een winkelcentrum waarvan je elke vierkante cm al tienduizend keer hebt gezien?

Zou de vrouw met wie ik in de bus zat ook in dat winkelcentrum gelopen hebben vraag ik mij mijmerend af. Ik zou het niet gezien hebben, want door de zwarte overjas en het bedekte gezicht zijn alle vrouwen niet alleen onherkenbaar, maar verliezen ze, naar mijn mening, ook hun eigen identiteit.

Uiteraard zijn er ook heel veel vrouwen die uit geloofsovertuiging geen moeite hebben met het dragen van een Abaja. En daarvoor moeten we uiteraard respect hebben. Niet alles wat afwijkt van onze westerse maatstaven is verkeerd, zeker niet. Laten we vooral ook niet de ogen sluiten voor misstanden in onze eigen omgeving.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.